Moja Mama jest wielką miłośniczką gotowania w szybkowarze, bo jak na kobietę pracującą i gotującą przystało, chce mieć obiad szybko. Pamiętam z dzieciństwa, że co się dało to wrzucała do szybko gotująca gara i faktycznie, ziemniaki zamiast za 45 minut, były za 15. Z mięsem to dopiero była szybka piłka. Ja jakoś do stosowania szybkowaru nie mogłam się przekonać, ale ta sama Mama kupiła mi go kiedyś w prezencie. I co prawda nie wykorzystuję go na co dzień i nie za często, ale do pewnych potraw jest absolutnie niezastąpiony. Razem z garem dostałam od Mamy przepis na żeberka z kiszoną kapustą. Uwielbiamy tą wersję zwłaszcza na chłodniejsze dni. Aaaa, przypomniała mi się jeszcze zabawna historia z żeberkami żeberkami roli głównej. Jako, że jest to danie lubiane przez nas, a bynajmniej nie należy do kontrowersyjnych, kiedyś zrobiłam je na obiad rodzinny (plus też taki, że banalne w przygotowaniu).Babcia mojego Męża skomentowała: kiedyś to wstyd byłby podać żeberka, bo to najpodlejsze mięso było, a teraz proszę, co za czasy…;)

Produkty:
żeberka (ale trzeba wybierać takie mięsiste, żeby nie same kosteczki były)
kiszona kapusta
cebula
przyprawa do żeberek
olej

Żeberka po przyprawieniu obsmażam na patelni, coby złapały kolor, a potem przerzucam razem z tłuszczem do szybkowara, podlewam wodą i na wierzch daję odsączoną i pokrojoną w mniejsze kawałki kiszoną kapustę. Na patelni podsmażam pokrojoną w pół talary cebulę (dość sporo, żeby aromat był wyczuwalny) i daję na wierzch do gara. Zamykam i gotuję od momentu „gwizdania” jakieś 40-50 minut.

Do tego tylko i wyłącznie ziemniaki, nic innego nie pasuje.

Filety z kurczaka to najszybsze w obróbce mięso (ryby mogą konkurować). I mimo, że ja w ogóle prawie każde mięso smażę w parę lub co najwyżej parenaście minut to mimo wszystko kurczak jest tym najszybszym z najszybszych. A jako że filet z kurczaka saute (bo w panierce to w ogóle nie uznajemy) jest wybitnie mało interesującą propozycją to wymyślam wariacje na temat kurczaka. Jedną z nich są właśnie kurczakowe góry. 

Produkty:
filety z kurczaka
oliwa
ser żółty

Filety z kurczaka kroję w mniejsze kawałki (ale nie za duże), nacieram przyprawami i oliwą. Zostawiam przynajmniej na chwilę, żeby przyprawy się przegryzły. Potem wrzucam na rozgrzaną patelnię z oliwą, obsmażam z każdej strony do ładnego zrumienienia. Na koniec posypuję solidnie startym żółtym serem, wyłączam gaz i pozwalam się mu spokojnie dotopić pod przykrywką.

Łazanki to akurat takie danie, które robi się chyba w każdym polskim domu. Co więcej robiło się go dawno- proste, tanie i wtedy kiedy trzeba - było kryzysowe, bo nawet wtedy kapusta w sklepach była. Ja dzisiaj czasami mam tzw.smaka na łazanki właśnie. I mimo, że doskonale pamiętam je z dzieciństwa, to nie robię ich jak moja Mama. Robię je według receptury mojej młodszej i jeszcze na stałe niegotującej siostry. Jakoś ta wersja smakuje mi najbardziej. Za to zupełnie nie mogę przekonać się do wersji teściowej, która łazanki robi z mięsem.

Produkty:
makaron łazankowy
kapusta
cebula
pieczarki (to akurat mój autorski dodatek)
oliwa

Cebulę pokrojoną w kostkę podsmażam na oliwie, dodaję poszatkowaną (w malakserze, a jakże) kapustę, przyprawiam vegetę, kostką warzywną i duszę. Potem dodaję pokrojone pieczarki, a na koniec ugotowany makaron i jeszcze razem pomieszam na patelni, chwilę podsmażę, żeby się wszystko razem dobrze przegryzło.

Szef kuchni w ekskluzywnym pięciogwaizdkowym hotelu w Krakowie co miesiąc organizuje tematyczne spotkania kulinarne. I co najważniejsze, jesteśmy jednymi z tych, których zaprasza. To był ten fragment, w którym chwalę się znajomościami i obyciem w świecie eleganckiej kuchni ;) Faktem jest, że na tych spotkaniach przy winku i zastawionych stołach można nie tylko posmakować dobrych potraw, ale czasem coś fajnego podpatrzeć i zrobić w domu. Tak właśnie było z zupą szpinakową, którą zapożyczyłam  po jednym z takich spotkań.

Produkty:
szpinak (może być mrożony)
chleb
bulion warzywny
śmietana (minimum 22%)
masło 

Przygotowuję wywar z jarzyn. W tym czasie w rondelku podsmażam delikatnie szpinak na maśle. Po kilku minutach wrzucam go do bulionu. Gotuję, a potem wrzucam pokruszony chleb (nie najnormalniej w świecie roztarty dłońmi chleb). To nie tylko zagęszcza, ale daje specyficzny posmak. Na koniec dodaję odrobinę śmietany.

PS. Przepraszam, że ostatnio się zaniedbałam. Nawał pracy nawet mnie nie tłumaczy. Postaram się poprawić. 

Ku rozpaczy głównie babci i teściowej, które są z gatunku pieczących, bardzo mało jadamy słodyczy. Właściwie to, co nam najbardziej wchodzi to czekolada, ale też w ograniczonych ilościach stosunkowo nie często. Ale nawet tacy „niesłodyczowcy” jak my mają ochotę na lody.

Wędliny smakują wszystkie jednakowo, czyli jak papier toaletowy, dlatego też jestem absolutnym fanem domowego boczku mojej Mamy. Teściowa też robi pyszny, choć według trochę innej receptury (chyba). W ogóle jeśli chodzi o boczek to jestem absolutnym smakoszem. Po prostu uwielbiam, mogę jeść codziennie i wcale mi się nie nudzi. Próbowałam sama kiedyś upiec i niestety cały się spalił (choć zrobiłam, wydawało mi się, dokładnie według przepisu Rodzicielki). Ogólnie próba mocno nieudana, a jako, że słabo znoszę porażki (nawet te na kulinarnym polu) za boczek się już nie zabieram. Postanowiłam jednak być gospodynią pełną gębą i wypróbowałam przepis na zrobienie innej wędliny, zamieszczony na forum galeria potraw (przepis kota klakiera). Kupiłam kawał surowego mięsa (szynki wieprzowej) i niedowierzając, że może się udać – spróbowałam. Udało się :) Przepis jest odrobinę zmodyfikowany, jeśli ktoś potrzebuje oryginału - podałam autora. Aha, dodam, że jak przeczytałam ten przepis po raz pierwszy nie mogłam uwierzyć, że to się uda, po tak krótkim czasie gotowania…Ale jednak wyszło (smakowity efekt widać).

Produkty:

kawał surowego mięcha (ja dałam szynkę wieprzową, ale może być schab, łopatka, pierś z indyka, co kto lubi) – przepis niby na 2 kg mięsa, ja zrobiłam z 1kg

2 l wody

1/3 do ½ szklanki soli

przyprawy (jakie tylko komu pasują), ja dałam czosnek, pieprz, liść laurowy, ziele angielskie, jałowiec

Mięso robi się 2 dni – tzn. samo się „robi”, ale potrzebuje na to czasu. Całą procedurę zaczynam wieczorem. Do zimnej wody dodaję wszystkie przyprawy, gotuję, studzę. W tym czasie przygotowuję mięso – nacieram czosnkiem i „ubieram” w specjalną siatkę do gotowania szynki (żeby to miało ładny kształt) - w tym czasie, kiedy zalewa stygnie, mięso „przegryza się” z przyprawą. Do chłodnej zalewy wkładam mięso, doprowadzam do wrzenia i gotuję 5 min! Tylko 5 min. Przykrywam garnek i zostawiam na całą noc. Rano znowu gotuję (też 5min) studzę pod przykryciem. Jak wystygnie – gotowe do jedzenia.

Mam głupi nawyk (z czasów komuny?? dziwne, bo wtedy byłam raczej małą dziewczynką), żeby mrozić mięso w dużych kawałkach. Jeśli przyjadą goście to akurat super, a jeśli nie (a to częstsza opcja) zostajemy sam na sam z kilogramowym kawałem mięcha. Potem, żeby nie jeść tego samego dzień po dniu to wymyślam różne wersje potraw z tego samego gatunku mięsa. Tak było i tym razem – schab taki, śmaki i owaki. Wszystkie powstawały na gorąco – szybki przegląd lodówki, skomponowanie w głowie składników, sceptyczna mina Męża (Eee, to chyba nie bardzo pasuje), a potem zawsze efekt ten sam: pyszne J. To jedna z tych propozycji, które powstawały hurtem…

Produkty:

schab

pieczarki

pomidory

cebula

olej, oliwa

koncentrat

Schab przyprawiony wrzucam na olej. Na drugiej patelni podsmażam na oliwie pokrojoną w kostkę cebulę, wrzucam pokrojone pieczarki. Potem dodaję pomidory (też pokrojone i bez skórki). Duszę, duszę, duszę, na koniec dla smaku, konsystencji dodaję koncentrat pomidorowy. Potem ten gęsty sos na talerz, na to smażony schab.